سالها پيش درشبی بارانی من ويکی از دوستانم به کلوپ جازی درخيابان بيسين در گرينويچ ويلج رفتيم تا به کوارتتی از مايلز ديويس گوش کنيم. جمعيت کم وفرهيخته بود. آدم می توانست بفهمد جمعيت فرهيخته اند چون درجاهای درست نوازندگان را تشويق می کردند. مايلز ديويس هربار که تک نوازی می کرد، درلحظه ای خاص پشتش را به جمعيت می کرد. نمی دانم چه فکری می کرد اما تاثير کارش غياب خودش بود از آهنگ، انگار می گفت" مرانگاه نکنيد. من اينجا نيستم. به موسيقی گوش کنيد."درسی که او بما آموخت لذت بردن ازموسيقی بود، يا لذت بردن از هر هنری. با ديويس پشت کرده به جمعيت انگار موسيقی شخصی تر می شد.
ناخمن(شخصی وفردی)- لئونارد مايکلز

پ.ن: ظاهرن تاريخ ضبط ترانه در نسخه لينک اول مربوط به سال 1964 می شود، بهمين خاطر بنظر مياد که از روی صفحه پياده سازی شده و کيفيت پايينی دارد. هرچند بنظرم آهنگ به اين صورت دوست داشتنی ترست .